Dagboek inleefreis Tanzania

Dagboek inleefreis Tanzania

Tijdens de krokusvakantie namen we een groep Vlaamse jongeren en leerkrachten mee op inleefreis naar Tanzania. Voor het eerst reizen drie jongerenambassadeurs mee die zelf visuele problemen hebben. Samen zoeken we uit hoe het staat met het onderwijs voor blinde en slechtziende kinderen in het Afrikaanse land.

Vrijdag 9 februari
volledige groep klaar voor vertrek in ZaventemVandaag begint ons Tanzania-avontuur. Een enthousiaste groep verzamelt zich onder het grote aankondigingsbord van de luchthaven in Zaventem. We checken 10 leerlingen, 6 leerkrachten, 2 begeleiders van Licht voor de Wereld en een groot aantal reistassen in. Het grootste deel van de bagage bestaat uit kleren voor de slechtziende en blinde kinderen van het internaat die we zullen bezoeken. Onder het toeziende oog van de mama’s slikt iedereen nog snel de eerste malariapil en dan is het tijd om afscheid te nemen. We vliegen via Istanbul naar Dar es Salaam, de grootste stad van Tanzania.

 

Zaterdag 10 februari
Om 4 uur ’s morgens komen we toe op de Jules Nyerere Airport. De vochtige tropische warmte valt als een deken over ons. Emmanuel, ons buschauffeur voor de week, brengt ons naar het CEFA-hostel waar we zo snel mogelijk nog enkele uren in ons bed kruipen. In de namiddag bezoeken we Makumbushu, een openluchtmuseum. Vooral de traditionele dansers zijn erg indrukwekkend. Algemene hilariteit als onze groep ook even op de dansvloer plaats moet nemen. We hebben nog wat oefening nodig op het heupwerk.


Zondag 11 februari

olifanten langs de kant van de weg in het gras.Vandaag staat een lange busrit op het programma. Al snel wordt duidelijk hoe groen en vruchtbaar het land is. De bergen en uitgestrekte sisalvelden domineren het landschap. We rijden richting het westen en komen uiteindelijk bij het Mikumi Nationale Park terecht. De asfaltweg loopt hier gewoon door het safaripark. Hysterische kreetjes vullen de bus als we olifanten, giraffen, zebra’s, gnoe’s, apen en antilopes voorbij rijden. Het laatste stuk van onze route gaat over een hobbelige grindweg vol bochten. Iedereen is blij als we in Kilosa aankomen, het dorp waar we de komende dagen verblijven.

 

Maandag 12 februari
albino kindje en slechtziend kindje zitten naast elkaar en klappen in de handen.De directeur van de Mazinyungu school komt ons ophalen in de hostel. Mazinyungu is een grote lagere school waar slechtziende en blinde kinderen samen les volgen met hun ziende leeftijdsgenootjes. We krijgen een rondleiding door de school waar een 700-tal leerlingen les volgen. De eerste twee jaar volgen de kinderen met een visuele beperking apart les om bijvoorbeeld braille goed onder de knie te krijgen. Daarna integreren de leerkrachten hen in de andere klassen. We zien dat er ook heel veel kinderen met albinisme oogproblemen hebben. Ook in het internaat mogen we even binnen piepen. Hier verblijven een 70-tal blinde en slechtziende kinderen omdat ze vaak erg ver wonen van de school. Onze jongerenambassadeurs zijn toch wat geschrokken over de leefomstandigheden. ’s Avonds bij het reflectiemoment getuigen de Belgische jongeren met een visuele beperking over hun leven op het internaat in Brussel. Iedereen heeft onmiddellijk door dat de verschillen enorm zijn.

In de namiddag splitsen we ons op in twee groepen en vertrekken op huisbezoek. We ontmoeten elk een familie waar meerdere kinderen met cataract geboren zijn. Dankzij de steun van Licht voor de Wereld gaan de kinderen naar school. De leefsituaties van deze families blijft echter erg schrijnend. Een confronterende dag. Op weg naar onze hostel ontstaat er een interessante uitwisseling in de bus. Iedereen begint elkaar wat te kennen en een leerlinge informeert bij een slechtziende leerlinge naar haar dagelijks leven. ‘Hoe kies je dan je kleren uit? Kies je eerst de kleur of de textuur? Hoe leer jij koken?…’

Dinsdag 13 februari
Een Belgische leerkrachte is een muurtje aan het metselen.We halen onze werkkleren boven om serieuze arbeid te leveren: we leren metselen. De keuken van het internaat bestaat nu uit enkele potten onder een rieten afdakje. Daar brengen we verandering in. Samen met enkele lokale werkmannen bouwen we een nieuw keukengebouw. Het is een intensieve taak: emmers water bij de pomp halen, mortel met de hand mixen en uiteindelijk ook proberen de muur zo recht mogelijk te krijgen. We vermoeden dat de werkmannen tijdens de pauze enkele verbeteringswerken uitvoeren aan de stukjes die wij metselden…

Na de middag halen we onze extra reistassen boven met daarin ongelofelijk veel kleren voor de blinde en slechtziende kinderen. Vaak komen ze uit erg arme families en hebben ze naast hun schooluniform weinig kledij om na de les te dragen. We kunnen meerdere stuks aan elk kind geven. De sfeer lijkt wel een beetje zoals op zes december. Onze spelletjesnamiddag maakt de dag alleen nog beter. De Belgische leerlingen hebben thuis ongelofelijk creatief voelmateriaal gemaakt. Samen spelen we chinees voetbal, domino, twister en maken we muziek. We sluiten de avond af met een wedstrijd torbal. Twee jaar geleden bouwde Licht voor de Wereld hier samen met de vorige lichting jongerenambassadeurs een torbalveld. Het is een balsport die je met twee teams speelt en die specifiek ontwikkeld is voor mensen met een visuele beperking. Belgische leerlingen spelen tegen Tanzaniaanse leerlingen en ook de leerkrachten wagen zich aan een match. Één van onze slechtziende jongerenambassadeurs is onze topspeelster. Ze speelt dit spel geregeld op school. Helaas verliezen we toch grandioos maar wat een ambiance!

Woensdag 14 februari
De groep steekt nog een handje toe bij het metselen van de keuken en daarna is het tijd om afscheid te nemen. Bij zowel de Belgische als de Tanzaniaanse leerlingen rollen de tranen over de wangen. Emmanuel, onze buschauffeur brengt ons veilig terug naar Dar es Salaam.

Donderdag 15 februari
een oogartse onderzoekt een klein kindje.Licht voor de Wereld steunt de oogafdeling van CCBRT, een ziekenhuis specifiek voor mensen met een handicap. 80 procent van de patiënten hier heeft oogproblemen en ongeveer de helft lijdt aan cataract. We ontdekken hoe het ziekenhuis functioneert en mogen even het werk van de oogarts volgen die alle kinderen onderzoekt en opereert.

In de namiddag wagen we ons aan een echt avontuur: fietsen door de buitenwijken van de stad. Onderweg stoppen we geregeld en leren we veel bij over de Swahili cultuur. Het spannendste moment is als we een onstabiel brugje moeten oversteken. Onder ons stroomt een riviertje vol met afval. Hier wil je niet indonderen.

Vrijdag 16 februari
Onze laatste dag in Tanzania, hoog tijd om souvenirs te kopen. Dat doen we in het Mabinti centrum, een project van de Belgische Katia. Samen met haar team leidt ze een groep vrouwen op die net hersteld zijn na een fisteloperatie op CCBRT. De vrouwen leren naaien, zeefdrukken, met kralen werken. Daarnaast leren ze ook hoe ze een eigen zaak kunnen opzetten en financieel onafhankelijk worden. We laten ons even gaan in de shop maar steunen zo ook een goed doel.

’s Namiddags genieten we nog even van de natuurpracht in Tanzania. We varen naar een klein eiland en plonzen wat rond in de Indische Oceaan. Een mooie afsluiter van een overrompelende inleefreis.