Jan Hautekiet, ambassadeur


“Eind 2007 werd ik gevraagd om het peterschap van de Blindnote actie te aanvaarden. Dat deed ik in een mengeling van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Enthousiast omdat de inzet me aansprak – 800.000 blinden in Congo die het met 1 oogarts per anderhalf miljoen inwoners moeten stellen – en nieuwsgierig omdat ik dit soort van opdracht nooit had gekregen. Sindsdien hebben we een persconferentie belegd, 2 uitverkochte concerten gespeeld voor een enthousiast geblinddoekt publiek in Dranouter, én twee hallucinante weken meegemaakt in de Heart Of Darkness Kinshasa.







Het dagboek van Jan Hautekiet in Kinshasa (5-10 april)

Maandag 6 april 2009:

“… Vanaf morgen oefen ik met een 15-tal blinde of slechtziende kinderen, een rapgroep en een fanfare een lied in dat we eind van de week in een muziekstudio gaan opnemen. Dit najaar moet dat lied de aandacht van de mensen vestigen op de Blindnote-actie van dit jaar….Die kinderen zijn vorige week al uitgenodigd, en zaterdag was er dan een ontmoeting met de ouders, die een overeenkomst moeten ondertekenen voor het vredegerecht. Serious business!”


Dinsdag 7 april:

We rijden door het nog immer krankzinnige Congolese verkeer – vermoeid wijst Louison er ons op dat de puinhoop van een weg waar we over rijden vroeger de laan was waarover Mobutu naar zijn presidentieel paleis reed. Centre Elikya, waar we de rappers en de kinderen ontmoeten. Het is een warm weerzien met ondermeer Enok en Exaucé, twee cataract-patiënten die Blindnote al heeft kunnen helpen zien, maar ook met Christian en Anthony, 2 onomkeerbare blinde jongens waarvan de hoge muzikaliteit me vorig jaar bij het zomerkamp al aangenaam had verrast.


Woensdag 8 april

… Na de middag beginnen we aan de tv-spot: een tafereel van een slechtziende die bij een tovenaar komt, maar uiteindelijk toch beseft dat medische hulp de enige duurzame oplossing is.. Het gaat vlot vooruit, en na elk tafereel komt er spontaan applaus. Dan wordt een reeks interviews opgenomen met alle kinderen.
Ik volg elk interview nauwlettend en krijg inzicht in niet alleen elk karakter, maar ook hoe ze met hun handicap en hun eigen toekomst omgaan. …


Donderdag 9 april

… En om 2 uur is het zover: De Helden mogen binnen in de studio. Ze zijn er allemaal: Exaucé, Enok, Christian, Esther en mijn poulain Anthony natuurlijk, die zijn aftandse keyboard meeheeft. Het wordt meteen een vrolijke drukte in de studio….

De micro’s staan klaar, en per groepje gaan de kinderen binnen, aan de hand van hun ouders, de rappers of ons gezelschap. Het staat allemaal snel op de band: met een soepele vanzelfsprekendheid doen ze hun ding. Trac is aan hen duidelijk niét besteed. Dat is meer iets voor blanke kinderen die een kunstje moeten opvoeren, denk ik.

Als één van de jongens alleen het Difficile à construire inzet, moet ik even slikken: aandoenlijk oprecht en juist.
En dan komt voor mij het moment suprême. Christian wordt de studio binnengeleid om de snare-drum van de intro over te doen. Wat hij normaal op een stuk steen doet, moet hij nu op echte drums doen..... Zijn hele lijf beweegt alsof zijn leven er van afhangt, zijn tong schiet over en weer tussen zijn tanden, en hij speelt in 1 keer een fantastische partij in. Ik buig het hoofd: een muzikant in hart en nieren. …


Vrijdag 9 april

Mission accomplished. Ik stijg op, in het besef dat ik hier deze keer een deel van mijn hart verloren ben. Ik hoop ooit terug te kunnen komen….